GWIEZDNE WOJNY
Patrz, jakie ma gruczoły.
Pewnie moglibyśmy je sprzedać w porcie.
Proszę!
Mam kredyty! Weźcie!
Jest młody. Ma słodkie piżmo.
Prawdziwy rarytas...
Rozlałeś mi drinka.
Hej, Mando!
Powiedziałem,
że rozlałeś
mi drinka.
Mówi, że drinka rozlałeś.
Nie szkodzi.
Na koszt firmy.
Czy to prawdziwy beskar?
Proszę.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Jestem ci dozgonnie zobowiązany.
A wiesz co? Proszę.
Weź moje kredyty.
Kup sobie drinka.
A to co, list gończy?
Że niby to ja?
Słuchaj...
To chyba jakaś pomyłka.
Skołuję więcej kredytów.
Możesz lecieć w kabinie
albo w chłodni.
Muszę się dostać do portu.
Żadnych droidów.
Zapewniam, to nowiutki śmigacz. Ostatni model...
Jak pan sobie życzy.
Dokąd?
Wiesz, czego on wypatruje?
Szukasz ravinaków, prawda?
Teraz jest czysto!
Ale przy porcie to lepiej ostrożnie!
Wszyscy z upodobaniem wylewają tam ścieki.
Uważają, że cała ta planeta to ich własne, prywatne szambo!
Jesteśmy.
- Nabijasz się, prawda? - Wysiadaj.
Wynajmę nam przyjemny statek.
Nic nie bój. Nie musisz płacić.
Ja stawiam.
Co się będziemy katować?
Muszę już wracać, wyskakuj z kasy.
I lepiej nie łaź za dużo po lodzie.
Myślisz, że coś nam grozi?
Otwieraj właz! Otwieraj właz!
Dank farrik, o mały włos!
No nie... No nie...
„Nie łaź po lodzie”.
Rada stulecia, nie ma co!
Uwiesił się na nas! Co ty wyprawiasz?
Musimy coś zrobić, wciągnie nas pod lód!
A ty dokąd?
Zrób coś, musimy stąd spadać!
Lećmy, lećmy, lećmy!
Tak. Dobra.
Fajny statek w sumie. Stary, ale jary.
Brzeszczot, zgadza się?
Przedimperialny?
Swoją drogą, mam górę kredytów.
Dlatego wezwałbym lepszy statek.
Ile ci płacą?
To prawda, że nigdy nie zdejmujecie hełmów?
Rany.
Chyba muszę skoczyć do kibelka.
Znaczy, mogę i tutaj, ale...
jeśli nigdy nie widziałeś, jak mythrol opróżnia odwłok,
to masz szczęście.
Wiadomo, że nie mam jak uciec.
Więc...
rozejrzę się za tym kibelkiem, jeśli można?
Super.
Znalazłem!
Dzięki! To może chwilę zająć!
Akurat linieję.
Co za ulga!
Nie wypróżniałem się od przesilenia.
Tak.
Liczyłem, że będę wolny na Dzień Życia.
Może nawet...
spędzę go w domu z rodzinką.
Ale w tym roku chyba jednak nie dotrę.
Raczej nie.
Szybko poszło.
Złapałeś wszystkich?
Świetnie, zacznę rozładunek.
To imperialne kredyty.
Nadal są w obiegu.
Może nie słyszałeś, ale Imperium upadło.
Mam tylko to.
Nie rób mi tutaj scen.
Dobra, mogę...
Mam kalamariańskie flany.
Ale wtedy płacę tylko połowę.
Niech będzie.
Zwiał przed rozprawą...
Ten tak samo...
Tu jeszcze jeden, poszukiwany przemytnik.
Biorę wszystkie.
Nie tak szybko.
Są jeszcze inni członkowie Gildii, a to wszystko, co mam.
Zastój w interesach?
A skąd, mamy całkiem spory ruch.
Ale klienci krzywią się na stawki Gildii.
Mały poślizg im nie przeszkadza.
- Jaka jest najwyższa oferta? - Niewysoka.
5 tysięcy.
Nie pokryje nawet kosztów paliwa.
Mam jedno zleconko.
Pokaż krążek.
Bez krążka.
Wszystko na gębę.
I forsa do ręki.
Zamożny klient.
Ktoś z podziemia?
Wiem tylko, że nie ma kodu sekwencyjnego.
Bierzesz ten kwit czy nie?
Greef Carga uprzedził, że przyjdziesz.
Co jeszcze mówił?
Że jesteś najlepszym łowcą w parseku.
- Stać! - Nie!
Rzuć broń!
Nie, nie, przepraszam.
Nie chciałem was niepokoić.
To jest doktor Pershing.
Zechciej mu wybaczyć ten rażący brak manier.
Entuzjazm bierze u niego górę nad taktem.
Proszę, opuść blaster.
Niech oni opuszczą pierwsi.
Nas czterech, ty jeden.
Czyli mam przewagę.
Wspominał mi również, że się wysoko cenisz.
Bardzo wysoko.
Usiądź, proszę.
Beskar?
Śmiało. Jest prawdziwy.
To zaledwie zadatek.
Mam go o wiele więcej. Będzie twój, gdy dostarczysz cel.
Żywy.
Tak. Żywy.
Aczkolwiek rozumiem,
że mogą pojawić się nieprzewidziane komplikacje.
Gdyby tak się zdarzyło,
dowód likwidacji również przyjmiemy, choć za niższą stawkę.
Nie tak się umawialiśmy.
Po prostu myślę pragmatycznie.
Zobaczmy krążek.
Obawiam się, że dyskrecja nakazuje
nieco mniej tradycyjny układ.
Możemy ci zaoferować wyłącznie traker.
A kod sekwencyjny?
Mogę podać jedynie cztery ostatnie cyfry.
Jego wiek? I to ma mi wystarczyć?
Tak. Twój cel ma 50 lat.
Możemy ci też dostarczyć ostatnie znane współrzędne.
Mając traker i lokalizację,
osoba o twoich zdolnościach powinna się z tym szybko uporać.
Beskar powinien trafić z powrotem w ręce Mandalorian.
Najwyższy czas przywrócić naturalny porządek rzeczy
po epoce tak pełnej chaosu.
Zgodzisz się ze mną?
Zrabowano go w czasie Wielkiej Czystki.
Dobrze, że wrócił do Klanu.
Tak.
Zasłużyłeś na naramiennik.
- Znasz już swój emblemat? - Jeszcze nie.
Cierpliwości.
To bardzo hojny dar. Zostanie sporo na utrzymanie znajd.
Cieszę się.
Sam byłem znajdą.
Wiem o tym.
Dziękuję.
Jesteś łowcą nagród.
Tak.
Pomogę ci.
Com rzekł, rzekłem.
Niejeden już tędy przejeżdżał.
Szukali tego samego co ty.
Pomogłeś im?
Tak.
Wszyscy zginęli.
To nie wiem, czy chcę twojej pomocy.
Chcesz.
Mogę cię zabrać do obozu.
Ile bierzesz?
Połowę.
Połowę mojej nagrody? Coś drogo.
Nie. Połowę blurrgów, które pomogłeś schwytać.
Blurrgów? A bierz sobie oba.
Nie. Jeden ci się przyda.
Do jazdy.
Tej drogi nie da się pokonać bez dobrego wierzchowca.
Nie umiem jeździć na blurrgu.
Com rzekł, rzekłem.
Może jak zdejmiesz hełm, bardziej cię polubi?
A może pamięta, że próbowałem go usmażyć.
To jest samica. Samce są pożerane w czasie godów.
Tracę tylko czas.
Masz jakiś śmigacz albo grawicykl do wynajęcia?
Jesteś Mandalorianinem!
Twoi przodkowie jeździli na wielkich mitozaurach.
Nie mów, że nie dasz rady z tym źrebakiem.
Spokojnie...
No już, już. Już dobrze.
Spokój. Spokój.
Już dobrze.
Spokój. Dobrze.
Już dobrze.
W porządku.
Tutaj znajdziesz swój cel.
Proszę. Zasłużyłeś na nie.
Odkąd tamci tutaj przybyli,
przez nasze terytorium przewala się
nieskończona rzeka najemników. Niszczą wszystko na swojej drodze.
Więc czemu mi pomogłeś?
Bo tu nie ma miejsca dla obcych.
Mieszkańcy tych ziem chcą tylko żyć w pokoju.
A pokoju nie będzie, póki ci tutaj nie odejdą.
Czemu wybrałeś mnie?
Nigdy nie spotkałem Mandalorianina.
Słyszałem jedynie opowieści.
Jeśli jest w nich cień prawdy, powinieneś się z tym szybko uwinąć.
A wtedy znów nastanie pokój.
Com rzekł, rzekłem.
O nie.
Droid łowczy.
Podpunkt 16 protokołu Gildii Łowców Nagród
nakazuje wam natychmiast wydać rzeczoną osobę.
Droidy.
Podpunkt 16 protokołu Gildii Łowców Nagród
nakazuje wam natychmiast wydać rzeczoną osobę.
Jednostko IG! Nie strzelaj!
Należę do Gildii!
Jesteś członkiem Gildii?
Myślałem, że mam to zlecenie na wyłączność.
To podobnie jak ja.
I już po ataku z zaskoczenia.
Muszę zabrać twój traker.
Już wystawiłem protokół ujęcia. Nagroda jest moja.
O ile się nie mylę, na razie stoisz tu z pustymi rękami.
To prawda.
- Mam propozycję. - Mów dalej.
Podzielimy się nagrodą.
Na to mogę przystać.
Świetnie. To teraz zwieramy szyki, znikamy stąd i obmyślamy plan.
Oczywiście to mnie przypadnie cała zasługa
za wykonanie tej misji.
Możemy to obgadać później?
Wymagam odpowiedzi, jeśli mam kontynuować...
Alarm! Alarm!
Spadamy!
Tam jest!
Potwierdzam!
Na dachu!
Jesteśmy w potrzasku.
Uruchamiam procedurę samozniszczenia.
Że co?!
Zgodnie z Protokołem Producenta nie mogę dać się schwytać.
- Muszę dokonać samozniszczenia. - Nie rób tego.
Osłaniaj mnie!
Wracaj tu, szybko! Za dużo ich!
Otoczyli nas!
Uruchamiam samozniszczenie.
Nic mi tutaj nie uruchamiaj! Przedrzemy się!
Okej.
Zmiana planu!
Rozpoczynam odliczanie.
Nie! Przestań!
Ściągnij ich ogień, ja to załatwię!
- Akceptuję. - Jazda!
Dobra robota.
Anuluję procedurę samozniszczenia.
Jesteś nawet znośny.
- Jak na droida. - Zgadzam się.
Paskudnie oberwałeś. Jesteś cały?
Przeprowadzę szybką diagnozę.
Centralny zwój okablowania jest cały.
A to dobrze?
Tak.
To teraz musimy tylko otworzyć drzwi.
Ktoś jeszcze?
Traker wciąż jest aktywny.
Moje czujniki wykrywają jakąś formę życia.
Chwila.
Nie wygląda na 50 lat.
Gatunki różnie się starzeją.
Może żyłby wiele stuleci.
Niestety, nigdy się nie dowiemy.
Nie.
Dostarczymy je żywe.
Dostałem wyraźne rozkazy. Cel ma zostać zlikwidowany.
Napisy: Marcin Bartkiewicz