W poprzednich odcinkach
Całkiem spora zapłata za tak malutki pakunek.
Mój pancerz się rozsypał, lepiej zrobić nowy.
Ostrzegam, będzie przyciągać wzrok.
Oni wszyscy cię nienawidzą.
Jak mam się odwdzięczyć swojemu nieocenionemu partnerowi?
Co z nim zrobią?
Nie pytałem. To wbrew Kodeksowi Gildii.
Odwołaj ich. Wracam na statek.
Odłóż przesyłkę, a może dam ci odejść.
Ilu z nich miało trakery?
Wszyscy. Co do jednego!
GWIEZDNE WOJNY
I tak cię złapię!
- Uciekać! - Wrócili!
- Szybko! - Chować się!
- Do środka! - Mamo!
Mamo!
- Mamo! - Szybko!
- Mamo! - Winta!
Mamo!
Chodź.
Rozdział 4 AZYL
Nie rusz.
Popatrzmy. Sorgan.
Brak portu, brak bazy przemysłowej,
zaludnienie wręcz żadne.
Zapadła dziura.
W sam raz dla nas.
Chcesz się przyczaić na jakiś czas,
ty mały szczurku?
Tu nikt nas nie znajdzie.
Słuchaj, wyjdę i się rozejrzę.
Zaraz wracam.
Niczego mi nie ruszaj.
Załatwię jakiś nocleg i wrócę po ciebie.
Czekaj tutaj.
Zostań. Nigdzie nie idź.
Zrozumiano?
Świetnie.
Dobra, niech stracę. Chodź.
Strudzeni podróżnicy! Może coś do jedzenia?
Bulion, dla tego pędraka.
Dobrze trafiliście, ubiłam grinjera, więc jest dużo.
A może i pan skusiłby się na porcyjkę?
- Tylko dla niego. - Nie naciskam.
Ta pod ścianą. Kiedy przyleciała?
Może z tydzień ją tu widuję.
- Jaki ma tu interes? - Interes?
Interesy to nie na Sorgan, więc ja tam nie wiem.
Nie wygląda mi na traczkę. Pięknie dziękuję.
To ten bulion już lecę nalewać,
a dla pana dorzucę flaszeczkę spoczki, żeby się milej siedziało.
Wracam dosłownie za chwilę.
Popilnuj malucha.
Rozkaz!
Postawić ci zupę?
Jakiś czas sprzątaliśmy po bitwie o Endor.
Dla byłych watażków Imperium.
Miało być szybko i po cichu. Desant transporterami.
Bez wsparcia, tylko nasi.
Jak Impów zabrakło, zaczęła się polityka.
Zrobili z nas rozjemców, ochroniarzy delegatów, służby porządkowe.
Nie tak miało być.
Co robisz tutaj?
Uznajmy, że siedzę na emeryturze.
Jesteś z Gildii.
Sądziłam, że mnie ścigasz, stąd ta reakcja.
Domyśliłem się.
Słuchaj, miło się gadało,
ale jak się nie piszesz na drugą rundę,
któreś z nas musi się zwinąć, a ja byłam tu wcześniej.
Zaklepała sobie planetę.
Przepraszam?
Moglibyśmy?
Mogę jakoś pomóc?
Tak.
Z bandytami.
Możemy zapłacić.
Wyglądam na najemnika?
Jest pan Mandalorianinem, tak?
Bo nosi pan mandaloriańską zbroję, dobrze mi się zdaje?
- Dobrze. - Widzisz? Mówiłem.
Czytałem o pańskim ludzie... Plemieniu.
- Jeśli połowa jest prawdą... - Zapłacimy.
- Ile? - Damy wszystko, co mamy.
- Cały połów ukradli. - My kryle hodujemy.
I pędzimy spoczkę. Wszyscy się zrzucili.
I tak nie starczy.
Nawet pan nie zna szczegółów.
Nie stać was. Powodzenia.
To wszystko, co mamy.
Będzie nowy połów, dorzuci się więcej.
Chodź. Nie ma co.
Cały dzień jazdy na marne.
A teraz jeszcze wracać bez broni
na to odludzie.
Gdzie mieszkacie?
Przy stawach! Słuchał nas pan?
Przy hodowli.
Na odludziu?
Tak.
Będzie gdzie spać?
Tak. Oczywiście.
Dobra. Pomóżcie nosić.
Jeszcze jedna sprawa.
Gdzie te kredyty?
Druga runda?
Mam się szarpać z bandytami za garść drobniaków?
Te ich stawy są na odludziu.
Na moje oko wymarzona kryjówka
dla kogoś takiego jak ty.
Odkurzysz blaster.
A może się nas przestraszą i odpuszczą.
Wątpię, żeby cokolwiek w tym lesie
zaskoczyło kogoś o twoich kwalifikacjach.
Patrzcie, są!
Chodźcie.
Ewidentnie się ucieszyli.
Ewidentnie.
- Cześć. - Uroczy.
Proszę, wejdź.
Wygodnie ci tu będzie?
Wybacz, że śpisz w stodole.
To mi wystarczy.
Tutaj położyłam ci koce.
Dziękuję. Miło z twojej strony.
To moja córeczka, Winta.
Nie za często miewamy w osadzie gości.
Wstydzi się nieznajomych.
Ten miły pan pomoże nam pozbyć się bandytów.
Dziękujemy.
Chodź. Nasz gość musi odpocząć.
- Puk, puk? - Proszę.
Mogę pokarmić?
Pewnie.
Chcesz coś zjeść?
Możemy się pobawić?
Śmiało.
No chodź.
- Lepiej nie... - Nie martw się.
- To zły... - Niech się bawią.
Przyniosłam coś na ząb.
Zauważyłam, że nie jesz.
Zostawię ci na później.
Miło, że pomyślałaś.
A mogłabym cię o coś zapytać?
Nie krępuj się.
Kiedy ostatni raz zdjąłeś to żelastwo?
Wczoraj.
Ale przy kimś?
Jak byłem nieco starszy od nich.
To znaczy, że od dziecka nikomu nie pokazałeś twarzy?
Nie. Byłem szczęśliwy, że mnie przygarnęli.
Mandalorianie zajęli się mną, kiedy zginęli moi rodzice.
Współczuję.
Tak każe obyczaj.
Jakby co, ze wszystkim do mnie przychodź.
Dziękuję.
Przeszło tędy z piętnastu, może dwudziestu.
I coś dużego, co skosiło gałęzie.
AT-ST.
Imperialny sprzęt? Skąd się tu wziął?
Pojęcia nie mam.
Ale na to się nie piszę.
Złe wieści. Nie możecie tutaj zostać.
- Co? - Jak to?
Masz podejście do ludzi.
Ty byś zagadała lepiej?
Gorzej się już nie da.
Rozumiem, że nie na to czekaliście,
ale nie ma wyjścia.
- Wzięliście tę robotę! - Właśnie!
Wzięliśmy, bo nie było mowy o AT-ST.
A co to jest?
Maszyna krocząca, wali z dużych działek. Ukryliście to przed nami.
- Pomóżcie! - Proszę.
- Macie nam pomagać. - Zapłaciliśmy wam!
- Prosimy! - Nie mamy dokąd iść.
Bzdura. To wielka planeta.
- Znaczy, znam kilka mniejszych. - Moi dziadkowie kopali te stawy.
Łowimy tu od pokoleń.
Rozumiem. Naprawdę. Ale nas jest tylko dwoje.
Przecież nas tu ze dwadzieścioro jest!
Mówię o wojownikach. Bądźcie poważni.
- Nauczymy się! - Właśnie.
Daj nam szansę!
Widywałam, jak AT-ST roznosi oddziały żołnierzy
w kilka minut.
Nie ruszymy się stąd.
Nie dacie rady.
Chyba że ich przygotujemy.
Pokaż nam.
Właśnie.
Zasadniczo problemy są dwa. Zgraja bandytów i AT-ST.
Maszynę rozwalimy,
ale musicie nas osłaniać, gdy wyjdą z lasu.
Sami wiecie, do czego są zdolni.
Cara jest weteranką.
Służyła w wojskach Rebelii.
Przedstawi plan, więc słuchajcie uważnie.
Nic na tej planecie nie uszkodzi nóg AT-ST.
Więc zbudujemy pułapkę.
Wykopiemy głęboki dół, o tutaj,
on w niego wlezie i się wyłoży.
My zaatakujemy obóz bandytów. Wkurzymy ich.
Walka przeniesie się z lasu na nasz teren.
Zetniecie drzewa i postawicie barykady na skraju lasu.
Wysokie, żeby nie przeszedł nad nimi,
i na tyle mocne, żeby ich nie sforsował.
Dobra. Kto umie strzelać?
Pozycja! Noga w przód.
Gotowość.
I raz.
Raz.
- Przyłóż się. I raz. - Ognia!
I raz.
I dwa.
I trzy.
I cztery.
Od nowa!
Głośniej!
I raz.
Dwa.
Trzy.
Słońce zachodzi. Zaraz potem ruszamy.
Nastawcie się na ostrą walkę.
Będę gotowa.
Dawaj, ja osłaniam!
Oby ten plan wypalił.
Wiej. Gazu!
Wszystko dobrze.
Jak tylko się właduje do stawu, będzie po robocie.
Broń w gotowości!
Jeszcze parę kroków.
Stanął.
Na ziemię! Kryć się!
Caben. Stój tam.
Zostać na stanowiskach!
Wszyscy ognia!
- Trzeba go tu ściągnąć. - Chwila, myślę.
Cofnąć się!
Zmiana planu.
- Co wymyśliłaś? - Pokaż ten karabin.
Osłaniam cię.
Dalej, wal.
Chodź do mamusi.
Idziemy. Teraz albo nigdy.
Ruszać!
Caben, Stoke, jazda!
Połknij haczyk, złomie.
Taki był plan?
Mniej więcej taki.
Dziękuję.
Zostawić ci w środku jedzenie?
Dziękuję. Może później.
Bardzo mu tu dobrze.
Tak.
Pasuje do nas.
Co ci grozi za zdjęcie tej zbroi?
Łowcy cię znajdą i zabiją?
Nie. Tylko nie mógłbym jej więcej włożyć.
I tyle?
Możesz ściągnąć ten hełm,
osiedlić się tu z tą piękną wdówką
i wychowywać dzieciaki, siorbiąc spoczkę?
Dopiero co narobiliśmy bałaganu.
Trochę za dużo się działo jak na takie odludzie.
Wieść się rozniesie.
Lepiej się spakować i ruszać.
Ciekawe, jak wyjaśnisz to jemu.
Zostanie w wiosce.
Latanie ze mną to nie zajęcie dla dziecka.
Zrobiłem swoje, młody żyje. Tu będzie mu lepiej.
Dzieciaczkowi pęknie serce.
Pozbiera się. Jak my wszyscy.
Przepraszam? Mogę na słowo?
Oczywiście.
Miło tu u was.
Tak.
I widać, że maluch jest szczęśliwy.
A ty?
Ja?
Jesteś tu szczęśliwy?
Chcielibyśmy, żebyś został.
Tyle dla nas zrobiłeś.
Twoją zbroję się przechowa, na wszelki wypadek.
Ty i mały mielibyście tu dobrze.
Poznałby smak dzieciństwa.
Nie chciałbyś?
Chciałbym.
Ja tu nie pasuję.
Ale on tak.
Rozumiem.
Zaopiekuję się nim jak własnym dzieckiem.
Zabierz dzieciaki.
Kogo namierzał?
Młodego.
Wiedzą, gdzie jest.
Tak.
Nie dadzą wam spokoju.
Tak.
Na pewno nie chcesz towarzystwa?
Doceniam chęci,
ale omijamy miasteczko i jedziemy prosto na statek.
Może nasze drogi się przetną.
Może się i przetną.
Będę tęsknić.
Dziękujemy.
Napisy: Jakub Kowalczyk Marcin Bartkiewicz