Przyjąłeś zlecenie, więc je wykonaj.
Co ci każe kodeks?
Co każe twój honor?
W poprzednich odcinkach
Jednostko IG! Nie strzelaj!
Jesteś członkiem Gildii?
Mam propozycję. Podzielmy się nagrodą.
Przydałby mi się ktoś taki jak ty.
To zaszczyt, ale całe życie harowałem, żeby na starość zaznać wolności.
Więc mogę ci tylko podziękować.
To ja dziękuję tobie.
Za to, że przywróciłeś pokój w mojej dolinie.
Jakiś czas sprzątaliśmy po bitwie o Endor.
Dla byłych watażków Imperium.
Całkiem spora zapłata za tak malutki pakunek.
- Wiesz, co z nim zrobią? - Nie pytałem.
To wbrew Kodeksowi Gildii.
GWIEZDNE WOJNY
Przyjacielu, jeśli oglądasz tę wiadomość,
to znaczy, że cię jeszcze nie zabili.
I może cię to zaskoczy, ale ja też ocalałem.
Więc chyba jesteśmy kwita.
Sporo się wydarzyło od naszego spotkania.
Cwaniak, który cię najął, nadal tu urzęduje,
a jego eks-imperialny oddział rozrasta się.
Panoszą się w naszym mieście jak u siebie,
a Gildii przez to spadają zyski.
To wróg, ale żeby go załatwić, trzeba by się do niego zbliżyć.
Rozważ to jedno, ostatnie zlecenie, a obiecuję, że sowicie cię wynagrodzę.
Jak dotąd wymykałeś się jego łowcom,
ale nie odpuszczą, dopóki cię nie dorwą.
Więc mam dla ciebie propozycję.
Wróć na Nevarro. Weź dzieciaka na przynętę.
Nagram spotkanie i dam ci do ochrony kilku zaufanych członków Gildii.
Jak się zbliżymy do klienta, rozwalisz go i obaj dostaniemy to, czego chcemy.
Jeśli ci się powiedzie, zatrzymasz małego,
a ja odwołam tę całą nagonkę na ciebie.
Głupio, żeby taki honorowy gość musiał żyć na wygnaniu.
Czekam na twoje przybycie pełen optymizmu.
Rozdział 7 ROZRACHUNEK
Wyskakiwać z kasy!
No już. To moje, dzięki.
Fajnie. Dziękuję.
Nie szukasz roboty?
Plan nie jest specjalnie złożony.
Dadzą nam broń i ludzi. Robię za przynętę.
- Z małym? - Dlatego przyszedłem do ciebie.
Sama nie wiem. Miałam się przyczaić.
Jak ktoś sprawdzi mój kod, trafię do celi na resztę życia.
Nie jesteś weteranką?
Jutro rewanż?
Robiłam potem różne rzeczy. Za większość jest dożywocie.
Jak mnie nakryją na statku Nowej Republiki, to...
Mam statek.
Przewiozę cię i jeszcze coś urwiesz z nagrody.
Będziesz żyć po swojemu.
Już żyję po swojemu.
I nie chcę znowu bawić się w wojnę.
Zwłaszcza z jakimś lokalnym watażką.
Nie jest lokalny.
Służył Imperium.
Zgoda.
Klient nie zajrzy mi w życiorys?
Nie wie, że przylecisz.
Poważnie? Może się pogniewać.
Nie pogniewa.
A nawet jeśli, to jego problem.
Może tak zostać sam?
Tak.
Wybierz coś.
Ufasz facetowi?
Nieszczególnie.
Ostatnio mieliśmy małe spięcie na gruncie zawodowym.
To czemu w ogóle lecimy?
Nie mam wyboru.
Widziałaś, co było na Sorgan.
Przyślą następnych łowców.
Mały jest zagrożony, póki klient żyje.
A ty chcesz im go podać na tacy.
Nie do końca. Dlatego wziąłem ciebie.
Ktoś go powinien pilnować.
Tak.
Masz kogoś, komu ufasz?
Spokój.
Jakoś niewiele podrósł.
Sądzę, że może być syntetykiem.
Raczej nie powstał w laboratorium.
Pracowałem w hodowlach genetycznych.
Wydaje się zbyt naturalny. Zbyt paskudny.
Za to twoja towarzyszka wygląda, jakby przyleciała z cyto-jaskiń na Norze.
Nazywa się Cara Dune. Była uderzeniowcem.
Robiłaś w desancie?
Też służyłeś?
Niestety, po drugiej stronie.
Ale mogę z dumą powiedzieć, że spłaciłem dług swojego klanu,
i teraz nie służę już nikomu, tylko sobie.
Ktoś sobie życzy herbatki?
Proszę, opuśćcie blastery. Nie zrobi wam krzywdy.
Jest zaprogramowany, by zabić dziecko.
Już nie.
Znalazłem go w zgliszczach, które po sobie zostawiłeś.
Leżał tam, gdzie padł.
Skorupa bez życia.
Zabrałem wrak i uznałem go za swoją własność,
zgodnie ze Statutem Nowej Republiki.
Niewiele zostało z jego zwoju neuralnego.
Rekonstrukcja nie była łatwa,
ale nie niemożliwa.
Musiał się wszystkiego nauczyć od nowa.
To nie była kwestia dokręcenia kilku poluzowanych śrubek.
Tu trzeba było cierpliwości i ćwiczeń.
Dzień za dniem wspierałem jego wysiłki.
Ze zrozumieniem, nie szczędząc pochwał.
Nabierając doświadczeń, rozwinął nową osobowość.
Nadal jest łowcą?
Nie. Ale będzie bronić swoich.
Herbaty?
Mam pewien kłopot.
Na to akurat sam wpadłem. Inaczej czemu byś wrócił?
Chciałbym cię zatrudnić.
Skończyłem ze służbą.
Hojnie zapłacę, Ugnaught.
Mam imię. Nazywam się Kuiil.
Potrzebny mi ktoś do opieki nad małym, Kuiil.
Na niańkę to ja się nie nadaję.
Ale mogę przeprogramować IG-11, wgrać mu odpowiedni protokół.
Nie. Droid ma się nie zbliżać do małego.
Co ci te droidy takiego zrobiły?
Ten chciał zabić dziecko.
Bo taki miał program.
Droidy nie są dobre ani złe.
To po prostu odbicie tych, którzy nimi kierują.
I tu się z tobą nie zgodzę.
Masz do mnie zaufanie?
Na razie tak.
Więc nie podważaj moich kompetencji.
IG-11 poleci ze mną.
I nie robimy tego dla pieniędzy,
tylko żeby ocalić to dziecko przed imperialną niewolą.
Nikt nie będzie wolny, dopóki stare zwyczaje nie znikną na dobre.
W porządku.
I blurrgi też się z nami zabiorą.
Blurrgi?
Com rzekł, rzekłem.
Czuję, że słabniesz.
Chcesz podwoić stawkę?
Nie! Przestań!
Jesteśmy przyjaciółmi! Cara jest z nami!
Na to się nie pisałam!
Intrygujące.
Intrygujące? Ten stwór prawie mnie zabił!
To, co mi opowiedziałeś o bagnorożcu, teraz ma więcej sensu.
- To znaczy co? - Czym jest to dziecko, tego nie wiem.
Ale jego zdolności...
Słyszałem różne opowieści.
Kiedy? Jak byłeś na smyczy Imperium?
Kiedy zostałem sprzedany Imperium. Do niewolniczej służby.
A jednak chodzisz sobie wolno.
Doszedłem do tego katorżniczą pracą
przez czas równy trzem ludzkim żywotom.
Nie tobie oceniać moje postępowanie ani mówić mi, komu mam służyć.
Wiesz co? Przydałyby mi się twoje zdolności.
Wyścielisz ten transporter, żeby mały miał wygodniej?
Zaprojektuję mu nowy.
Może ta rebeliantka wreszcie zrozumie, że na wolność
można zapracować własnymi rękami.
Więc lecimy na Nevarro.
Znasz to miejsce?
Nie. Ale naszych wyrżnęli tam w pień.
Miasto leży na środku równiny.
Nie ma się gdzie schować.
Imperialni siedzieli tam do końca wojny.
Nasz kacyk był imperialnym oficerem.
- Gdzie? - Trudno stwierdzić.
Nie noszą insygniów.
Zgarnąłem to, jak wróciłem po dzieciaka.
Od tamtej pory ich przybyło.
To jakaś grubsza historia.
Może. Dowiemy się więcej na miejscu.
Przygotowałem drugi posiłek. Życzycie sobie zjeść tutaj czy na dole?
Nie jestem głodny.
Jedno jest pewne, blaszak zostaje na statku.
Ależ ty jesteś zawzięty na te droidy.
Zawzięty na tego droida.
Kuiil mówi, że go przeprogramował.
Został stworzony do zabijania.
Nieważne, ile okablowania wymienisz.
Zawsze będzie zabójcą.
Robota pójdzie nam szybko.
Jak załatwimy bossa, reszta czmychnie jak szczury.
Wybacz, że spotykamy się tym na odludziu,
ale sprawy bardzo się skomplikowały od twojej ostatniej wizyty.
Chyba nie mieliśmy okazji się poznać.
Chyba obaj przybyliśmy tutaj z obstawą.
Najlepiej niech komandoska pilnuje statku.
Na tych polach wulkanicznych aż się roi od Jawów.
Ona idzie ze mną.
Miasto opanowali byli żołnierze imperialni.
Jak się zjawimy z rebeliantką, od razu zwietrzą podstęp.
Idzie i już.
Dobra.
Zgoda.
Przynajmniej zakryj ten tatuaż.
Po co się afiszować?
A gdzie jest nasz maluszek?
Tyle zamieszania o jednego berbecia.
Urocza istotka.
Na szczęście przy tobie włos nie spadł z tej pomarszczonej główki.
Cieszę się, że zakończymy wreszcie ten bezsensowny spór.
Słońce zachodzi tu wcześnie.
Możemy przejść kawałek i rozbić obóz nad rzeką,
a bladym świtem ruszyć w dalszą drogę do wieży.
Mały drań chyba jest mięsożerny.
Nie widziałem jeszcze takiego.
Chcieli za niego zapłacić niebywałą kupę hajsu.
Pewnie by trafił do czyjejś prywatnej menażerii.
Powtórzmy sobie plan.
Obaj wchodzimy do tej ich kantyny.
Pokazujemy klientowi przynętę.
Przysiadamy się do niego. I rozwalasz mu łeb.
Powiedz mi, kogo tam ściągnął.
Samych byłych imperialnych.
Jak im odetniesz źródło zarobku, wszyscy się ulotnią.
- A jeśli nie? - Zapewniam.
To mi nie wystarczy.
Załóżmy hipotetycznie, że kilku nie zrozumie,
kto tutaj teraz rozdaje karty,
i postanowią stawiać opór, to wtedy ci tutaj wytrawni łowcy,
razem z tą zahartowaną w walce komandoską,
załatwią wszystkich, którzy się postawią.
Ilu ich tam będzie?
Najwyżej czterech.
To taka jego, powiedzmy, gwardia przyboczna.
Zaufaj mi.
Tu się nie ma co nie udać.
Nie! Zostaw ją!
Puść ją, już!
Puszczaj!
Jest ciężko ranny.
To nic, nic mi nie jest.
Nie miotaj się.
Nieźle cię urządziły.
I jak?
Kiepsko.
Trucizna się rozchodzi.
Więc to tak mam umrzeć.
Nie rób tutaj scen.
Potrzebna mi druga apteczka. Ktoś jeszcze ma?
Halo?
To chyba znaczy, że nie.
Jest coraz gorzej.
To się nie sprawdza.
Weźcie tego stwora.
Czekaj.
Chce mnie zjeść żywcem.
Myślisz, że coś knują?
Kto wie.
Obserwuj ich.
Będę czujna.
Chyba dotarliśmy.
Muszę wam coś wyznać.
Mieliśmy was zabić i zabrać dzieciaka.
Ale po wczorajszym nie mogłem się na to zdobyć.
Jasne, możesz mnie zastrzelić, i nawet nie złamiesz Kodeksu.
Ale wtedy dzieciak nigdy nie będzie bezpieczny.
Zaryzykujemy.
Ten imperialny ważniak ma na jego punkcie obsesję.
Próbowałeś uciekać, i co ci to dało?
Bzdury.
Może pozwólcie mu dokończyć.
Obaj chcemy się pozbyć tego klienta.
Pójdę do niego z dzieciakiem, a wtedy wy...
- Nie. - Zabijmy go wreszcie i spadajmy.
On ma rację.
Co ty wyprawiasz?
Dopóki imp żyje, będzie polować na dziecko.
To podpucha.
- Weź mnie. - Ciebie?
Będę robić za jeńca.
A jak się zbliży, załatwię go.
Ma to sens. Daj no ten blaster.
To jakiś obłęd.
- Masz lepszy pomysł? - Dobra, idę z tobą.
Nie, nie, nie. Nabiorą podejrzeń.
Mam to gdzieś. Idę z wami.
Mów, że mnie złapała.
Dobra. I dostarczy dzieciaka.
Nie. Mały wraca na statek.
Bez niego plan weźmie w łeb!
Mam pomysł.
Kuiil, jedź z dzieciakiem na statek i zamknij dobrze właz.
Uruchom protokoły obrony naziemnej.
Nic nie zdoła sforsować tych drzwi.
Masz tu komunikator.
Mały będzie przy mnie bezpieczny.
A ty pamiętaj, zasłoń tatuaż.
Ruszajmy.
Kod sekwencyjny?
Mam prezent dla szefa.
Kod sekwencyjny.
Dam 20 kredytów za hełm.
Mowy nie ma. Zawiśnie u mnie na ścianie.
Na ścianie?
Siedź cicho.
Możecie wejść.
Miało być czterech.
Ktoś tu nie umie liczyć.
Czterech w obstawie klienta. Do miasta zwaliły się całe tabuny.
Jak Mando splądrował im bazę, zrobiło się bardzo nieprzyjemnie.
Oddaj mu jego blaster.
Jeszcze nie.
To tutaj.
Widzicie? Czterech.
Zobacz, kogo tu mam. Zgodnie z umową.
Cóż za precyzja wykonania.
Jakże piękne formy przybiera beskar w kuźniach waszych rzemieślników.
Skusisz się na coś do picia, by uczcić pomyślne zakończenie współpracy?
Z wielką przyjemnością.
Proszę, siądźcie.
Bardzo ubolewam, że wasz lud tyle wycierpiał,
aczkolwiek, podobnie jak i teraz, można było tego uniknąć.
Dlaczego Mandalorianie się opierali?
Imperium ubogaca każdy układ.
Jaką by miarą nie mierzyć.
Dobrobyt, bezpieczeństwo, handel, gospodarka, pokój.
Porównaj imperialne rządy z tym, co się dzieje teraz.
Wyjrzyj przez okno.
Czy świat jest spokojniejszy od czasów rewolucji?
Ja widzę tam tylko śmierć i chaos.
Pokaż mi niemowlaka.
Dopiero co zasnął.
Będziemy bardzo cicho.
Otwórz transporter.
Nie chcę być nieuprzejmy, ale muszę odebrać.
Daj mi blaster.
Jak spudłujesz, to po nas.
Słabo to widzę. Miało ich być czterech.
Tak, a jest więcej. Mam przeprosić?
Tak, Moffie Gideonie?
Przywieźli dzieciaka?
Tak. Na razie śpi.
Coś słabo sprawdziłeś.
Czterej szturmowcy?
No to klapa.
Kuiil? Jesteś już na statku?
Dotarliście? Słyszysz mnie?
Tak!
- Jesteście już na statku? - Jeszcze nie!
Startuj, jak tylko dotrzesz. Zabieraj małego.
Otoczyli nas!
Macie tam coś, czego chcę.
A to co za jeden?
Pewnie sądzicie, że wiecie, co macie w swoim posiadaniu.
Nie macie pojęcia.
Kuiil, jesteś już na statku? Mają nas.
Kuiil, słyszysz?!
Ale już za chwilę dziecko będzie w moich rękach.
Kuiil! Jesteś tam?!
Kuiil!
Nie macie pojęcia, jak bardzo mi na nim zależy.
Kuiil! Słyszysz mnie?!
Zgłoś się, Kuiil.
Zgłoś się.
Kuiil! Jesteś tam?!
Słyszysz mnie?
Kuiil?
Kuiil!
Napisy: Marcin Bartkiewicz