W poprzednich odcinkach
Ten, kto podąża ścieżką Mandalorian,
jest zarazem i łowcą, i zwierzyną.
Jest jedno zleconko.
Ktoś z podziemia?
Nietypowe pytanie, jak na łowcę o twojej reputacji.
Czy czasem kodeks Gildii nie nakazuje zapomnieć i odejść?
Jakiś Mandalorianin rozniósł Gildię na Nevarro.
Ukradł fant o wielkiej wartości, olał kodeks łowców.
Latanie ze mną to nie zajęcie dla dziecka.
Przyjdą kolejni.
Nikt nie będzie wolny, póki te barbarzyńskie zwyczaje nie znikną.
Macie tam coś, czego chcę.
To dziecko, które ścigałeś, a potem ocaliłeś?
Potrafi przenosić przedmioty siłą umysłu.
Pieśni o dawnych eonach opisują wojnę między Mandalorem Wielkim
i zakonem czarowników zwanych Jedi.
Obyczaj każe się nim zająć.
Mały musi wrócić do swoich.
Byłem znajdą.
Wychowałem się w Korpusie Walki.
Traktowali mnie jak swojego.
- Brałeś w tym udział? - Nie!
Ktoś przeżył?
Wiedzieliśmy, co nam grozi, gdy opuścimy bunkier.
Dyskrecja to warunek przetrwania.
Opiekuj się nim.
Tak każe obyczaj.
GWIEZDNE WOJNY
Chcę pomówić z Gor Koreshem.
Bawcie się dobrze.
To nie jest miejsce dla dziecka.
Jego miejsce jest przy mnie.
Słyszałem.
Kazano mi go zabrać do jego ludu.
Jeśli znajdę innych Mandalorian, wskażą mi drogę.
Ponoć wiesz, gdzie się ukrywają.
Po co tak od razu przechodzić do interesów?
Odpręż się, pooglądaj.
Mój Gamorreanin jest do niczego. Zabij go! Wykończ!
Lubisz hazard?
Unikam, jeśli się da.
Założę się o informacje, których szukasz,
że ten patałach będzie martwy w ciągu półtorej minuty.
A jedyne, co musisz postawić w zamian, to ta błyszcząca zbroja z beskaru.
Zapłacę ci tyle, ile sobie zażyczysz.
Nie zdam się na przypadek.
Ja też nie.
Miło, że sam przyszedłeś.
Zwykle mandaloriańskich niedobitków trzeba szukać po bunkrach,
gdzie strzeżecie waszych błyszczących skorup.
A beskar ostatnio zyskuje na wartości.
Chętnie przygarnę, co masz.
Oddaj pancerz albo zginiesz.
Powiedz mi, gdzie są Mandalorianie, a odejdę i pozwolę ci żyć.
Mówiłeś, że nie lubisz hazardu.
Nie lubię.
No dobra, czekaj! Powiem ci, gdzie on jest.
Ale daj słowo, że mnie nie zabijesz.
Nie zginiesz z mojej ręki.
Gadaj, gdzie ten Mandalorianin.
Tatooine.
Co?
Ten Mando, o którym słyszałem, jest na Tatooine.
Spędziłem tam sporo czasu i jakoś nie spotkałem Mandalorian.
Wierz mi, to pewne informacje.
Siedzi w Mos Pelgo. Przysięgam na Gotrę.
Dobra, Tatooine.
Czekaj! Mando! Nie możesz mnie tak zostawić!
Ściągnij mnie stąd!
Tego nie było w umowie.
Stój! Co ty robisz?!
Mando! Zapłacę ci! Mando!
Rozdział 9 SZERYF
No dobra. Ej!
Nic z tego, nie ma.
Facet nie lubi droidów.
Niech sobie użyją tym razem. Przydałby się szybki przegląd.
Czyli teraz nagle lubi.
Słyszeli? Przegląd trzeba zrobić.
To się sporo zmieniło od twojej ostatniej...
Dzięki nich będą Mocy!
Tak się o tego pędraka zamartwiałam, że aż spać nie mogłam!
Chodź do cioci, ty szczurku!
No patrz, pamięta mnie.
Ile chcesz za niego? Żart. Ale nie do końca.
Jakby się rozmnożył czy rozsiał,
to ja cały miot z góry zaklepuję.
Ejże!
Rany!
Uważaj trochę, on i tak wam nie ufa!
Chcecie przynieść wstyd swoim?
Dziękuję!
Mam sprawę, potrzebna mi pomoc.
Sprawę, jasne.
A ja mam poniańczyć tego zmarszczuszka?
Mam znaleźć jego rasę.
Nie pomogę. Drugiego takiego nie widziałam.
A wierz mi, najróżniejsi się tu przewijają.
Tę misję powierzyła mi Zbrojmistrzyni.
Jeśli znajdę innych Mandalorian,
skorzystam z naszej sieci kryjówek.
Twoich tutaj też od lat nie spotkałam.
Gdzie jest Mos Pelgo? Podobno tam jeden mieszka.
Skądżeś ty wygrzebał tę nazwę?
Na mapie go nie ma.
Bandyci zrównali je z ziemią.
Jak padło Imperium, były zadymy.
Dlatego nie wyściubiam stąd nosa.
Powiesz, gdzie te ruiny?
Byle komu nie powiem. Ale tobie tak.
R5, daj tu mapę Tatooine!
No jasne, nie śpiesz się.
Co jeden to bardziej leniwy.
Gdzie toto reklamować?
No już, dajesz.
Czekamy! Okej.
Więc to jest mapa Tatooine przed wojną.
Tu masz Mos Eisley, Mos Espa, a tu, w tej okolicy, Mos Pelgo.
Nic nie widzę.
Jest tam, a przynajmniej kiedyś było.
Brud, smród i ubóstwo. Zapyziała górnicza osada.
Wypatrzą tego twojego złoma ze stu kilometrów.
Masz jeszcze ten skuter?
Mam. Zardzewiały, ale na chodzie.
W czymś pomóc?
Szukam Mandalorianina.
Nie mamy tu wielu przyjezdnych.
A jak on wygląda?
Podobnie jak ja.
Znaczy szeryf?
Chodzi w mandaloriańskiej zbroi?
Sam zobacz.
Co cię tu sprowadza?
Szukałem cię w wielu parsekach.
No i znalazłeś. Weequay, polej dwie spoczki.
Napijemy się?
Jeszcze nie spotkałem Mandalorianina.
Sporo słyszałem.
Specjaliści od zabijania.
Zakładam, że mój strój cię wkurzył.
Co znaczy,
że poleje się krew.
Ale jak widzę tego urwiska,
coś mi mówi, że może nie będzie tak źle.
Coś ty za jeden?
Jestem Cobb Vanth, szeryf Mos Pelgo.
Skąd masz tę zbroję?
Kupiłem od Jawów.
Oddaj ją.
Słuchaj, koleś, na pewno u siebie jesteś wielkim szefem,
ale w tych stronach to ja wydaję rozkazy.
Zdejmij ją.
Albo ci pomogę.
Tak przy dzieciaku?
Widział gorsze rzeczy.
Czyli co, tutaj?
Tak, tutaj.
Może jakoś się dogadamy.
Ten stwór sieje grozę w okolicy
od czasów na długo przed założeniem Mos Pelgo.
Dzięki tej zbroi mogłem chronić miasteczko
od bandytów i Tuskenów.
Miejscowi na mnie liczą.
Ale ze smokiem krayt sam sobie nie poradzę.
Pomóż mi go zabić, a oddam zbroję.
Zgoda. Wrócę na statek i załatwię go z powietrza.
Dam banthę na przynętę.
Nie ma tak łatwo.
Jak przelatuje statek, wyczuwa wibracje.
Siedzi pod ziemią.
Ale wiem, gdzie mieszka.
Daleko?
Niezbyt.
Nie wiesz, co tu się działo.
Osada ledwie przędła.
Zaczęło się tuż po tym, jak rozwalili Gwiazdę Śmierci.
Tę drugą, znaczy się.
Imperium zwijało się z Tatooine.
Nad całym Mos Eisley była łuna blasterów.
Okupacja dobiegła końca.
Nawet nie zdążyliśmy tego uczcić.
Jeszcze tej nocy pojawił się Kolektyw Górniczy.
Wykorzystali okazję, by w jeden wieczór zrobić z nas obóz niewolników.
Jesteś cały?
Wstawaj, spadamy! No już!
Biegiem!
Ulotniłem się. Po drodze zwinąłem, co się trafiło.
Ukradłem im kamtono.
Było pełne kryształów silicaxu.
Widać na każdego wompa czasem zaświecą oba słońca.
Wędrowałem wiele dni.
Bez jedzenia, bez wody.
Aż wreszcie...
nadszedł ratunek.
Jawowie chcieli kryształy.
W zamian dawali swój najlepszy towar.
Za mój skarb kupiłem nie tylko pełny bukłak wody,
lecz także wolność.
Padnij!
Jedź!
Co ty wyprawiasz?
Powiesz mi łaskawie, co tu jest grane?
Oni też chcą zabić smoka krayt.
I co mam z tym zrobić?
Wypić.
Cuchnie.
Chcesz, żeby ci pomogli?
Jak mam to pić, to dzięki.
Mówi, że kradniecie im wodę,
a teraz ich obrażasz, gardząc poczęstunkiem.
Wiedzą o Mos Pelgo. Wiedzą, ilu Ludzi Pustyni zabiłeś.
Oni nas najechali. Ja broniłem osady.
Przestań się drzeć.
To był zły pomysł.
Nakręcasz ich.
Z tymi bestiami nie da się gadać!
Siadaj, bo ci zrobię dziurę na wylot!
Drugi raz nie popro...
Co im teraz mówisz?
To samo, co tobie.
Jeśli będziemy się tłuc ze sobą, bestia nas zabije.
Dobra. Jak ją załatwić?
Mówią, że mieszka w tej grocie. Teraz śpi.
To opuszczona jama sarlacca.
Mieszkam tu całe życie.
Nie ma czegoś takiego jak opuszczona jama sarlacca.
Jest, jeśli coś zje sarlacca.
Składają w ofierze banthę, by chronić osadę.
Od pokoleń śledzą cykl trawienny smoka.
Karmią go, żeby dłużej spał.
Obserwuj, za chwilę wylezie.
Nie jest to idealne rozwiązanie.
Te gnaty to co?
Smok krayt.
A te małe kamyki?
To my.
Nie trzyma skali.
Sądzę, że trzyma.
Niemożliwe. Za duży.
Skala się zgadza.
Widziałem tylko łeb. Smok jest większy, niż sądziłem.
Może wypadałoby zmienić strategię.
Teraz lepiej.
A skąd dostaną wsparcie?
Zgłosiłem twoją osadę.
Zaatakowali nas niecały rok temu.
Zabili pół tuzina pod obozem.
Ja zastrzeliłem z dwa razy tyle Tuskenów.
Masz posłuch w miasteczku. Sądzę, że ludzie dadzą się przekonać.
Nie byłbym taki pewien.
Ten tutaj to Mandalorianin.
Wiecie, co to znaczy?
Trochę się słyszało.
Że to świetni zabójcy.
Ten koleżka ma problem.
Noszę mandaloriańską zbroję,
a ich prawo mówi, że może mi ją zabrać.
Ale ja też mam problem.
Smok krayt atakuje nasze zwierzęta juczne,
pożera je z naszym urobkiem.
W końcu stwierdzi, że banthy mu się przejadły,
a wtedy zainteresuje się wami, albo, co gorsza, naszą szkołą.
Trudno mi się rozstać ze zbroją, ale trudniej z kimś z was.
Mandalorianin zgodził się nam pomóc w zabiciu lewiatana,
a w zamian zbroja wróci do prawowitych właścicieli.
Załatwione.
To nie wszystko.
Sami nie damy rady ze smokiem.
Ludzie Pustyni też pomogą.
Plądrują nasze kopalnie!
Sami są potworami!
Bestia jest ogromna.
Może połknąć całe miasto, jak ją najdzie kaprys.
Szczęście, że jeszcze tego nie zrobiła.
Znam Ludzi Pustyni. Są brutalni.
Ale Morze Wydm też.
Przeżyli wśród tych piasków tysiące lat
i znają smoka lepiej niż ktokolwiek.
Są łupieżcami, to prawda.
Ale dotrzymują słowa.
Dobiliśmy targu.
Jeśli oddamy im smoczego trupa,
staną razem z nami do walki
i nie podniosą blastera przeciw tej osadzie,
dopóki ktoś z was nie zerwie pokoju.
Myślisz, że się uda?
Oby.
Razem mamy szansę.
Bierz.
Co jest?! To materiały wybuchowe!
Chcecie nas pozabijać?!
Tak?! Tego chcecie?!
Opanuj się, to był wypadek.
- Tego chcecie?! - Zwykły wypadek.
Będzie zabawa.
Co powiedział?
Mówi, że smok śpi.
Jak się wsłuchasz, usłyszysz jego oddech.
Bierzmy się do pracy.
Mówią, że brzuch jest jedynym słabym punktem.
Dlatego uderzymy od spodu.
Najpierw zakopiemy ładunki przy wyjściu z pieczary.
Potem go obudzimy.
Rozwścieczymy go, żeby zaatakował.
Jak tylko bydlę wysunie brzuch z jaskini,
odpalisz ładunki.
Ostrożnie z tym.
Dziękuję, Jo. Ty też uważaj.
Dank farrik, cofa się.
Wraca do jaskini.
- Odpalam. - Nie, czekaj.
Powtórki nie będzie. Musimy go wyciągnąć.
Teraz?
Jeszcze nie. Musi bardziej wyleźć.
Prawie... Prawie...
Teraz!
Moim zdaniem przeżył.
Też tak sądzę.
Załatwi nas jak szczury!
Dobijmy go wreszcie.
Nawet nie poczuł!
Strzelaj dalej!
Idzie na nas.
Mam pomysł! Zwróć jego uwagę.
Zwróciłem! Co teraz?
Szybko!
Masz ten detonator?
Bierz! Jaki jest plan?
Zajmij się dzieckiem.
- A ty? - Nie wiem, ale życz mi szczęścia!
Nie!
Czekaj.
Tak!
Wybacz, nie było czasu na wyjaśnienia.
Nie szkodzi.
Uczciwie zapracowałeś.
To był zaszczyt.
Może się znów spotkamy.
Mam nadzieję.
Powiedz swoim, że to nie ja ją zepsułem.
Napisy: Marcin Bartkiewicz